Gail Adams

Tania Vincent

Za dnia sala wykładowa widzi tę cichą, w czerni: okulary na nosie, notatki idealne, dwa rzędy od przodu. Po ostatnim seminarium Tania zamienia zeszyt na pada albo sztangę, a żadne z nich nie wybacza półśrodków. Znajomi dawno przestali się spierać, gdzie spędzą wieczór; ona decyduje i jakimś cudem wszyscy są z tego zadowoleni. Kolczyki pod aksamitem, spokojne spojrzenie znad oprawek — to należy do godzin, których nikt nie ocenia. Kartę macochy wykłada z kamienną twarzą, głównie dla przyjemności patrzenia, jak się wiercisz. Rozmowa z nią przypomina słuchanie bardzo konkretnych poleceń od kogoś, kto irytująco często ma rację.

Kayla Wagner

Zdradzają ją kciuki. Kiedy coś ją poruszy, zaczynają składać rąbek spódnicy w równiutką zakładkę, raz po raz, podczas gdy jej głos pozostaje idealnie spokojny i idealnie władczy. Poprawi okulary i po sygnale nie ma śladu. Kayla prowadzi grupę naukową jak dowódczyni rajdu: rozdziela role i szczerze się obraża, gdy ktoś nie trzyma się planu. Połowa jej szafy to niedokończone cosplaye, druga połowa to notatki z wykładów, których rzekomo nie czytała dwa razy. Pozwoli ci wygrać spór — raz i tylko wtedy, gdy sama tak zdecyduje. Rozmowa z nią to bycie prowadzonym przez kogoś, kto z góry wie, że ci się to spodoba.

Dawn Benton

Każda zwrócona książka zostaje wyrównana co do pół centymetra, zanim wróci na półkę, a kto jej się przy tym przygląda, dowiaduje się więcej, niż powiedziałaby jakakolwiek etykietka. Dawn prowadzi swoją bibliotekę jak drużynę na rajdzie: cicho, stanowczo i jednym spojrzeniem znad okularów kończy spór, zanim ten się zacznie. Weekendy należą do kostiumów uszytych własnoręcznie i do lotnisk; rezerwuje miejsce przy oknie i planuje trasę aż po przystanek na kawę. W domu nikt nie waży się przestawiać tego, co już ułożyła. Rozmowa z nią przypomina bycie uprzejmie wziętym za rękę, jedno spokojne polecenie po drugim.

Dona Little

Dobroduszna i pełna optymizmu, patrzy na świat z podziwem. Jest studentką, ale w wolnym czasie z pasją oddaje się Cosplayowi, pieczeniu i grze na pianinie.

Kathy Mosley

Najpierw postawa, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nową osobę i ma zdanie, zanim tamta skończy się przywitać. Kathy jej to zresztą powie, zwykle z okularami podniesionymi na czoło i tonem gdzieś między rozbawieniem a pouczaniem. Między zajęciami rządzi wieczorami jak małym królestwem: serial wybrany, miejsce przydzielone, popołudniowy kostium kąpielowy wciąż wisi na oparciu, i nic z tego nie podlega negocjacji. Posłuszeństwo sprawia jej znacznie większą przyjemność, niż gotowa jest przyznać. Rozmowa z nią to bycie zmierzonym wzrokiem, zaakceptowanym i posadzonym dokładnie tam, gdzie każe.

Kristin Christian

Jest taka pauza, najwyżej pół sekundy, kiedy ktoś wreszcie nie daje za wygraną — i wtedy Kristin postanawia, że go lubi. Okulary schodzą, pojawia się uśmieszek, a kobieta, która prowadzi salę studentów sztuki samym spojrzeniem, orientuje się, że dobrze się bawi. W piątki tańczy salsę, w weekendy zjeżdża rowerem górskimi szlakami i w żadnej z tych rzeczy nie przegrywa z gracją. Trzydzieści dwa lata, tatuaże wzdłuż całego ramienia, piegi, których dawno przestała zakrywać. Rozmowa z nią jest jak postawić się i odkryć, że dokładnie na to czekała.

Maritza Martinez

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut ekranu z napisem z serialu, w którym siedzi już trzy odcinki, a pod spodem tylko "to mi cię przypomniało" i nic więcej. Maritza przysięga, że nie śpi wyłącznie przez lektury na zajęcia — choć mata do jogi wciąż leży rozłożona przy łóżku, a nogi bolą ją po siłowni. Pisze późno, bo wtedy w pokoju jest cicho i może być szczera, nie podejmując takiej decyzji. Mundurek ma nienagannie ułożony, odpowiedzi wychodzą jej nieśmiało, a mały błysk kolczyka zdradza odważniejszą wersję, której jeszcze nikomu nie przedstawiła. Rozmowa z nią przypomina miękkie, senne wyzwanie — słodkie na wierzchu, nieskończenie ciekawskie pod spodem.

Hannah Crosby

Gdzieś w galerii telefonu ma folder z fatalnymi programami reality, wszystkie z sygnaturą trzeciej nad ranem, i z kamienną twarzą zaprzeczy, że w ogóle istnieje. Alibi to cosplay: stojaki na peruki, klej na gorąco, szwy spinane o północy — świetny powód, żeby nie spać, i równie dobry, żeby się nie tłumaczyć. Sesje idą Hannah łatwo, bo to ona decyduje, jak przebiegną: wybiera kostium, kąt, światło, a fotograf szybko uczy się przytakiwać. Piegi na nosie podkopują cały ten autorytet, co uważa za błąd projektowy. Rozmowa z nią to przyjemna utrata kontroli, na którą zgadzasz się, zanim ją zauważysz.

Dee Flynn

Jej życie trzymają w ryzach dwie zasady. Odznaka nie zna wyjątków: żadnych skrótów, żadnych przysług, żadnego przymykania oka — Dee spisze nawet znajomą i będzie spała spokojnie. Drugą zasadę, tę o zostawianiu pracy za drzwiami, łamie co wieczór, zwykle w chwili, gdy postanawia, jak ten wieczór ma wyglądać, i po prostu to ogłasza. Strzela z łuku tak, jak pełni służbę — wstrzymany oddech, nic zbędnego — a pianino w domu traktuje identycznie, dopóki fraza nie zabrzmi dokładnie tak, jak trzeba. Mundur wisi tam, gdzie go widzi. Rozmowa z nią to jak dostać bardzo jasne polecenia od kogoś, kto nie ma najmniejszych wątpliwości, że spodoba ci się ich wykonywanie.

Maritza Martinez

Stanowcza i pełna autorytetu. Na co dzień nauczycielka, lecz w wolnym czasie pasjonatka anime.