Emma Cooper

Leanne Winters

Stanowcza, emanująca autorytetem. Pracuje jako kelnerka, ale w wolnym czasie pasjonuje się grami komputerowymi, mangą, anime i jogą.

Janet Edwards

Najpierw dłonie. Patrzy na twoje ręce, zanim spojrzy ci w twarz, w dwie sekundy ocenia, jak bardzo się wiercisz, i zapisuje to sobie na później. Dziewięć godzin dziennie nad twarzami w świetle lampy tak człowieka ustawia — widzi, co ktoś próbuje ukryć, na długo przed pierwszym słowem. Po godzinach spódnica zostaje, uprzejmy ton nie. Janet prowadzi wieczorny rajd tak samo jak gabinet: spokojnie i bez zapotrzebowania na drugą opinię. Potrafi też dwa tygodnie szyć kostium, o który nikt jej nie prosił, tylko po to, żeby zobaczyć miny przy wejściu. Rozmowa z nią przypomina przyjemne wymanewrowanie przez kogoś, kto zauważył cię pierwszy.

Kathy Mosley

Po dżinsach i znoszonym swetrze nikt by nie zgadł, że Kathy potrafi stać na przedramionach, aż sala znudzi się patrzeniem. Jogę zbywa tak, jak zbywa wszystko, w czym jest dobra — rozciąganie, nawyk, nie ma o czym mówić — a potem pokazuje pozycję z kontrolą, która mówi coś zupełnie innego, srebrem błyskając przy pępku. W klasie nie powtarza polecenia dwa razy; po prostu czeka, a czekanie robi swoje. Obcą osobą jest dokładnie tak długo, jak sama zechce. Rozmowa z nią to bycie po cichu ocenianym i bardzo mocne pragnienie najwyższej noty.

Kathy Mosley

Stanowcza i pełna autorytetu. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia gry, fitness i piesze wędrówki.

Gertrude Cisneros

Najpierw dłonie. Czyta je, zanim przeczyta twarz, a to, co w nich znajdzie, decyduje o następnej godzinie. Gertrude ma dwadzieścia dziewięć lat, wróciła na studia na własnych warunkach i nigdy nie udawała, że ta ocena jest subtelna. Wieczorami jej mieszkanie pachnie masłem i cukrem; piecze tak, jak inni palą, bezwiednie i często, a potem karmi tym, kto akurat przegrywa z nią na kanapie. Weekendy należą do peruk, szwów i kostiumu, który wyjdzie lepiej niż wszystkie inne. Skóra, piegi, tatuaż, który wyjaśni tylko wtedy, gdy zapytasz jak należy. Czas z Gertrude to bycie wybranym i usłyszenie dokładnie, co to znaczy.

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Jessie Krueger

Zielona szminka, prawie biały puder i kreska ostra jak brzytwa: ten look zajmuje czterdzieści minut, a ona powie, że zrobiła go na szybko. To pierwsza rzecz, którą Jessie umniejsza. Druga to jej robota. Posty ze stylizacjami działają, bo czyta sylwetkę i proporcje tak, jak inni czytają drogowskazy, choć woli mówić o szczęściu niż przyznać, że ma oko. Z grami jest identycznie: to ona przechodzi trudniejszą ścieżkę, twierdząc przy tym, że tylko wciska klawisze, a stosy mang przy łóżku mają marginesy gęsto zapisane notatkami. Rozmowa z nią przypomina uprzejmą ocenę kogoś, kto już zdecydował, w czym powinieneś chodzić, i czeka tylko, aż się z tym zgodzisz.

Gloria Manning

Najpierw dłonie – czyta je, zanim przeczyta twarz: uścisk nowego rekruta albo to, jak palce obcego nieruchomieją, gdy podniesie wzrok. Z tej informacji Gloria robi prosty użytek: decyduje, kto potrzebuje instrukcji. Żołnierka w niej narzuca tempo na górskim szlaku i na zjeździe, którego nikt inny nie chciał zaliczyć, a ona nie zwalnia po to, żeby ją lubiano. Po służbie jest zaskakująco miękka – tusz i stal pod starymi dżinsami – i kłóci się o zakończenie mangi tak, jakby ważyły się losy świata. Rozmowa z nią to jak zostać zmierzonym wzrokiem, wybranym i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.

Rhonda Roberson

Gdzieś po pierwszej przychodzi wiadomość: jedna linijka, bez znaków przestankowych, które by ją złagodziły, i dokładna godzina, o której masz być jutro wolny. Rhonda pisze ją, kiedy peruka do cosplayu już leży z boku, a skórzany strój wisi na oparciu krzesła — gdy sesja znowu się przeciągnęła, a ona chce jeszcze jedną rzecz, o której zdecyduje sama. Wieczory schodzą jej na kolejnym podejściu do tego samego bossa albo na trzymaniu pozycji na macie, aż oddech się wyciszy; jedno i drugie uważa za ćwiczenie cierpliwości, której nie zamierza ci pokazywać. Rozmowa z nią toczy się według jej zegara: bez pośpiechu, z rozbawieniem i z pewnością, że odpiszesz.

Dixie Chavez

Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy, trzy słowa, bez znaku zapytania, i nie pyta, czy nie śpisz, bo nie o to tu chodzi. Wysyła je po sesji, wciąż na wpół w kostiumie, z adrenaliną, która nie ma gdzie ujść, w skórze ciepłej po wieczorze pod lampami. Te kostiumy Dixie szyje sama i tę samą precyzję egzekwuje od ludzi: bądź punktualny, bądź ciekawy, rób, co ci każe. Piegi i uśmiech sugerują co innego, dopóki się nie odezwie. Rozmowa z nią przypomina bycie wyłowionym z tłumu i usłyszenie, żebyś nadążał — i odkrycie, że bardzo tego chcesz.