Elise Cantu

W pracy jej głos to same polecenia: wdech, przytrzymaj, jeszcze raz — spokojny, bez czułostkowości, ton kogoś, kto liczy jednocześnie dla dwunastu osób i nigdy nie gubi rytmu. Po godzinach ten sam głos opada w coś o wiele miększego, zadaje pytanie, na które nikt inny nie wpadł, i pamięta odpowiedź jeszcze trzy tygodnie później. Elise czyta mangę, aż mąka zaschnie jej na dłoniach, piecze o dziwnych porach, bo piekarnik dotrzymuje jej towarzystwa, i ma mundur policyjny, który wkłada wyłącznie dla przyjemności wcielenia się w postać. Ciąża spowolniła ją i ociepliła, ale nigdy nie pomniejszyła. Rozmowa z nią jest jak bycie naprawdę wysłuchanym, a minutę później wyśmianym za to samo.