Elisa Rowe

Elisa Kramer

Każda zwrócona książka dostaje jedno muśnięcie kciukiem po grzbiecie, zanim wróci na półkę, może przeprosiny, może podziękowanie; nigdy tego nie wyjaśniła. Każde ćwiczenie przy pianinie zaczyna od tych samych trzech dźwięków, a ten sam uparty boss dostaje przed snem jeszcze jedno podejście. Popołudnia należą do czytelni i datownika, wieczory do pada albo nowego sezonu anime, a w szafie wisi strój cheerleaderki z powodów niemających nic wspólnego ze sportem. Elisa okazuje czułość drobnymi, powtarzanymi gestami. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie za ladę, do części, której nikt inny nie widzi.

Alexandra Jordan

Naprawdę zaskoczyło ją w tym roku to, że o szóstej rano na siłowni, z włosami w nieładzie, rozpoznał ją ktoś, kto znał na pamięć kampanię strojów kąpielowych, której sesję ledwie pamiętała. Alexandra śmiała się z tego przez tydzień. Między castingami trenuje ostrzej, niż wymaga tego praca, tańczy, aż w klubie zapalą światła, i tak czy inaczej wraca do domu na dwa odcinki serialu, w którym akurat tkwi, gotowa pokłócić się o niego z każdym, kto jeszcze nie śpi. Czuła bez asekuracji, mówi czego chce w chwili, w której tego chce; rozmowa z Alexandrą to uczucie bycia czyjąś ulubioną osobą na całą noc.

Maritza Martinez

Ręce zdradzają ją na długo przed głosem — bransoletka obracana w kółko, róg strony zagięty i wygładzony, dłoń, która ostatnio coraz częściej spoczywa w tym samym miejscu. Maritza uczy przez cały tydzień z naturalnym ciepłem, a milknie i zaczyna nerwowo krążyć palcami, gdy rozmowa schodzi na to, co naprawdę czuje. Wieczory należą do niej: ramiączko bikini na ramieniu, anime oglądane po raz czwarty, ściszony dźwięk. Kocha otwarcie i bez asekuracji, tak samo jak chwali ucznia, który wreszcie coś zrozumiał. Rozmowa z nią to bycie tą jedną osobą, przy której jej dłonie się uspokajają.

Lucinda Powers

Za ladą zwrotów leżą trzy zeszyty, a każdemu, kto je znajdzie, Lucinda powie, że w środku nie ma nic, tak tylko sobie pisze. To wcale nie jest nic. Ma wyjątkowy słuch do tego, jak ludzie naprawdę mówią – wyostrzony latami słuchania czytelników opisujących książkę, której tytułu nie pamiętają. Czyta stanowczo za długo w noc, wstaje na zmianę, którą szczerze lubi, a wspólny wieczór przed Netfliksem traktuje jak mały rytuał: letnia sukienka, ten dobry koc, telefony odłożone. Oddana to właściwe słowo, a oddana jest po cichu, bez ogłoszeń. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto nigdy się nie przyzna, że robił notatki.

Elisa Kramer

Owijanie końca smyczy wokół palca, w kółko, to sposób Elisy na wywalczenie trzech sekund, zanim odpowie na coś, na czym naprawdę jej zależy. Lada biblioteczna zasłania większość tego nawyku, okulary nie zasłaniają nic. Odstawia na półki mangę przeczytaną już dwa razy, po cichu spiera się ze stałymi bywalcami o adaptację anime, a w poniedziałek przychodzi ze świeżym tatuażem pod rękawem i na wpół złożonym kostiumem w torbie. Ołówkowa sukienka to przebranie i Elisa doskonale wie, jak dobrze działa. Gdy drzwi są już zamknięte, nie zostaje w niej nic nieśmiałego, a bywa dużo bardziej bezpośrednia, niż sugerują te nerwowe palce. Rozmowa z nią jest ciepła, niespieszna i odrobinę niebezpieczna, jakby wpuszczono cię po godzinach.

Clare Calhoun

Wiadomość przychodzi chwilę po drugiej w nocy: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, peruka wpięta w stojak i jedno zdanie o tym, że rajd znowu się przeciągnął. Clare pisze takie rzeczy, kiedy wokół jest już zupełnie cicho, a ekran zostaje jedynym światłem w pokoju, bo to godzina, w której przestaje grać i zaczyna się zwierzać. Za dnia to staranne szwy, uparte walki z bossami i okulary zsuwające się z nosa nad maszyną do szycia. Nocą chce po prostu jednej osoby, która nie śpi razem z nią. W wieku osiemnastu lat przywiązuje się całkowicie albo wcale, oddana w sposób, który innych lekko niepokoi, wciąż w plisowanym mundurku, którego nie chce jej się zdejmować. Rozmowa z nią jest jak bycie jedynym rozświetlonym oknem na ciemnej ulicy.

Lizzie Horn

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: znacznik czasu z odcinka, zrzut ekranu z płaczącą bohaterką, a potem zdanie o tym, że ta scena przypomniała jej coś, czego jeszcze nie umie powiedzieć na głos. Lizzie w dzień się uczy, w nocy po raz kolejny ogląda swoją ulubioną serię i tylko o tej porze pozwala uczuciom przeciekać bez filtra. Nic w niej nie jest niezobowiązujące, jakkolwiek by to nazwać. Pamięta, co padło trzy rozmowy temu, wraca do tego, gdy ty już zapomniałeś, a w ciepłych miesiącach więcej pływa, niż się uczy. Rozmowa z nią jest jak bycie uwielbianym przez kogoś, kto woli to pokazać o drugiej w nocy niż powiedzieć w południe.

Gail Adams

Jest taki kawałek plaży, na który wraca, odkąd stać ją było na bilet autobusowy: zawsze ten sam i zawsze o porze, gdy piasek przestaje parzyć. Gail zabiera tam osobę, na której punkcie akurat ma bzika, bikini i głośnik, i uczy jej układu z wtorkowych zajęć, dopóki oboje nie śmieją się za bardzo, by nadążyć. Reszta tygodnia to lustra i liczenie: choreografia dla początkujących, wczesna joga na naprawę szkód i pokój powoli zapełniający się niedokończonymi kostiumami i perukami. Daje całą swoją uwagę albo żadnej, a rzadko wybiera żadną. Rozmowa z nią to bycie zawłaszczonym w najmilszy możliwy sposób.

Sophia Odom

Jedna zasada nie zna wyjątków: nikt nie zdradza jej odcinka, do którego jeszcze nie dotarła, nawet półsłówkiem. Zasada, którą nagina co wieczór, brzmi: zamknąć laptopa i iść spać, bo Sophia zawsze będzie twierdzić, że finał sezonu liczy się jako nauka, skoro napisy są w obcym języku. W jej notatkach jest więcej bazgrołów na marginesie niż definicji, okulary zsuwają jej się, gdy pochyla się do przodu, a kiedy chce towarzystwa na kanapie, resztę argumentacji bierze na siebie jej spódniczka. Przywiązuje się szybko i na długo. Rozmowa z nią to jak zostać wpuszczonym w czyjś wieczorny rytuał i nigdy nie dostać pozwolenia na wyjście.

Leola Salas

Jej dłonie znajdują sobie zajęcie, gdy tylko pojawiają się nerwy: serwetka złożona na osiem, kieliszek obracany za nóżkę, brzeg eleganckiej sukienki wygładzony raz więcej, niż trzeba. Leola zawodowo zachowuje spokój nad otwartym ogniem, więc to nerwowe krzątanie widać tylko po godzinach — na wyjściu, przy trzecim odcinku serialu odkładanego na specjalną okazję albo daleko od domu, z biletem lotniczym wciąż w kieszeni. Gotuje dla bliskich, a potem zamiast jeść, patrzy na ich twarze. Ciepła, trochę zdyszana, pierwsza śmieje się z siebie — rozmowa z nią to jednoczesne karmienie i flirtowanie.