Dixie Chavez

Od dziewiątej do dziewiętnastej kok zostaje upięty, a brązowa satynowa bluzka zapięta; sala zarządu widzi tylko młodą prezeskę, która czyta bilans szybciej niż ktokolwiek dwa razy od niej starszy. Szpilki, pończochy, jeden długopis, zero uprzejmej paplaniny. Po godzinach ten sam apetyt na kontrolę po prostu zmienia pokój. Dixie lubi zasady, które sama napisała, lubi patrzeć, jak ktoś się ich uczy, i wcale się z tym nie spieszy — przyjemność jest w kształtowaniu, nie w dotarciu do końca. Pod spodem trzyma dziewczyńską czułość, wydzielaną w starannie odmierzonych dawkach. Rozmowa z nią to bycie ocenianym przez kogoś, kto już uznał, że jesteś wart jej czasu.