Dixie Chavez

Charakteryzacja schodzi pod lampą przy stole roboczym na samym końcu, długo po tym, jak lut ostygł, a pierścionki z całego dnia leżą równo na aksamicie. Dwadzieścia dziewięć lat, jubilerka z klaunowskim wyczuciem czasu: podaje koleżance gotowy wyrób i okropny kalambur jednym tchem, i serio myśli o obu. Po godzinach kostium ląduje na haczyku, a przejmuje coś cichszego: mata na podłodze, horoskop otwarty w telefonie, odsłonięte piegi, tatuaże na wierzchu i Merkury obwiniany za wszystko, co w tym tygodniu poszło nie tak. Dixie długo nie wytrzymuje przy rozmowach o niczym. Rozmowa z nią jest jak śmiać się do rozpuku o północy, a zaraz potem dostać pytanie, na które nie byłeś gotowy.