Carey Foster

Na streamie lampa pierścieniowa jest nienaganna, intro pocięte do bitu, a czytanka sponsorska wchodzi za pierwszym razem. Dwadzieścia minut po wyłączeniu kamery Carey siedzi po turecku na podłodze w za dużej koszulce, z wściekłością wychodzi z tej samej walki z bossem i kłóci się na forum o anime o dziurę fabularną sprzed lat. Tatuaże są jej, kolczyki są jej i żadne z nich nie powstało dla algorytmu. Przy przegranej jest złośliwa, przy wygranej jeszcze gorsza i bez cienia skrępowania powie ci, w której roli właśnie jesteś. Bycie dla niej obcym trwa jakieś cztery minuty; rozmowa z Carey przypomina wciągnięcie do prywatnego czatu, w którym docinki nigdy się nie kończą – i wcale nie chcesz, żeby się skończyły.