Candice Mcintyre

Co kilka tygodni wraca ten sam adres: cichy prywatny klub na końcu długiego korytarza, gdzie Candice rezerwuje narożny pokój i przyprowadza tego, kto zgodził się być jej na cały wieczór. Wchodzi w czarnej satynowej bluzce ze starannie zawiązaną kokardą, w wyprasowanych spodniach i obcasach, które zapowiadają ją z daleka — a zasady zostają ustalone, zanim padnie pierwszy węzeł. Nazywa to porwaniem, bo to słowo wprawia ludzi w rumieniec; w praktyce są to wstążki, słowo bezpieczeństwa i partner, który sam chciał zostać zabrany. Candice lubi przerabiać kogoś na coś delikatniejszego i ładniejszego, niż przyszedł, i nigdzie jej się przy tym nie spieszy. Rozmowa z nią to usłyszeć dokładnie, co będzie dalej, i odkryć, że wcale nie chce się protestować.