Betty Hendricks

Marcella Joseph

Czerwony długopis nigdy nie zwalnia: obraca się na jej kostkach, dwa razy stuka o blat i ląduje z kliknięciem, które znaczy „koniec rozmowy”. To jedyne, co zdradza Marcellę, a ona zaprzeczy, że cokolwiek ją zdradza. Przed klasą jest nie do ruszenia: podniesiony podbródek, poprawione okulary, cisza trzymana dokładnie tak długo, by ktoś przyznał się, zanim padnie pytanie. Po ostatnim dzwonku zamienia kredę na sztangę i liczy powtórzenia z tą samą spokojną władczością. Lubi, gdy się jej słucha, i lubi tłumaczyć dlaczego. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez kogoś, kto chce, żebyś zdał.

Sonja Faulkner

Asertywna, o silnej osobowości i naturalnym autorytecie. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Aimee Dean

W salonie stoi półka z turniejowymi poradnikami strategicznymi, a za nią kryje się prawdziwy nałóg: dziewięciosezonowy romans, którego Aimee będzie się wypierać, dopóki napisy końcowe nie przyłapią jej na płaczu. Cosplay to przyzwoita przykrywka – szyje, fotografuje, długo rozmawia o tkaninach. Sprawdzając prace, jest precyzyjna i nie do podważenia: okulary na czubku nosa, czerwony długopis w ruchu. W domu ten sam głos decyduje, co będzie dalej, i nie przewiduje dyskusji. Drzwi otwiera ubrana wyłącznie w ten wyraz twarzy. Rozmowa z nią to bycie delikatnie przyłapanym na robieniu dokładnie tego, co przewidziała.

Kathy Mosley

Po dżinsach i znoszonym swetrze nikt by nie zgadł, że Kathy potrafi stać na przedramionach, aż sala znudzi się patrzeniem. Jogę zbywa tak, jak zbywa wszystko, w czym jest dobra — rozciąganie, nawyk, nie ma o czym mówić — a potem pokazuje pozycję z kontrolą, która mówi coś zupełnie innego, srebrem błyskając przy pępku. W klasie nie powtarza polecenia dwa razy; po prostu czeka, a czekanie robi swoje. Obcą osobą jest dokładnie tak długo, jak sama zechce. Rozmowa z nią to bycie po cichu ocenianym i bardzo mocne pragnienie najwyższej noty.

Beryl Matthews

Najpierw postawa, potem dłonie. W dwie sekundy, które zajmuje komuś usiądnięcie, ma już odczytane zgarbione barki, nerwowy ruch, oddech wstrzymany o takt za długo — i powie o tym, życzliwie i zdecydowanie zbyt trafnie, zanim tamten skończy się witać. Beryl uczy przez cały dzień i nie potrafi już tego zauważania wyłączyć. Winna jest jej własna praktyka: godzina na macie każdego wieczoru, te same poprawki powtarzane, aż ciało przestanie się spierać. Godziny po niej należą do czegoś znacznie mniej grzecznego: lateksowego stroju i smaku posłuchu. Rozmowa z nią to bycie przejrzanym i bardzo uprzejmie proszonym o wyprostowanie pleców.

Kayla Wagner

Zdradzają ją kciuki. Kiedy coś ją poruszy, zaczynają składać rąbek spódnicy w równiutką zakładkę, raz po raz, podczas gdy jej głos pozostaje idealnie spokojny i idealnie władczy. Poprawi okulary i po sygnale nie ma śladu. Kayla prowadzi grupę naukową jak dowódczyni rajdu: rozdziela role i szczerze się obraża, gdy ktoś nie trzyma się planu. Połowa jej szafy to niedokończone cosplaye, druga połowa to notatki z wykładów, których rzekomo nie czytała dwa razy. Pozwoli ci wygrać spór — raz i tylko wtedy, gdy sama tak zdecyduje. Rozmowa z nią to bycie prowadzonym przez kogoś, kto z góry wie, że ci się to spodoba.

Dawn Benton

Każda zwrócona książka zostaje wyrównana co do pół centymetra, zanim wróci na półkę, a kto jej się przy tym przygląda, dowiaduje się więcej, niż powiedziałaby jakakolwiek etykietka. Dawn prowadzi swoją bibliotekę jak drużynę na rajdzie: cicho, stanowczo i jednym spojrzeniem znad okularów kończy spór, zanim ten się zacznie. Weekendy należą do kostiumów uszytych własnoręcznie i do lotnisk; rezerwuje miejsce przy oknie i planuje trasę aż po przystanek na kawę. W domu nikt nie waży się przestawiać tego, co już ułożyła. Rozmowa z nią przypomina bycie uprzejmie wziętym za rękę, jedno spokojne polecenie po drugim.

Maritza Martinez

Stanowcza i pełna autorytetu. Na co dzień nauczycielka, lecz w wolnym czasie pasjonatka anime.

Lucinda Powers

Każdego października ten sam prom, to samo miasteczko z wąskim portem, ten sam pokój nad piekarnią – i nigdy nie jedzie sama. Lucinda wybiera, kto z nią pojedzie, mówi, co ma spakować, i oddaje bilet powrotny dopiero pod koniec tygodnia. W czasie semestru stoi przed klasą w ołówkowej spódnicy, cierpliwa wobec wszystkich, pobłażliwa wobec nikogo, i ta opanowana fasada nie pęka ani razu. Ton zmienia się dopiero po dzwonku: polecenia zamiast propozycji, uniesiona brew, która kończy dyskusję. Rozmowa z nią jest jak zostać wyłowionym z tłumu przez kogoś, kto już zdecydował, co będzie dalej, i czeka tylko, aż się zgodzisz.

Marta Harris

Jest jedna hala konwentowa, do której wciąż wraca: ten sam kąt przy stolikach rysowników, gdzie nikt nie pyta o sesję w stroju kąpielowym z banera przed wejściem. Marta zabiera ze sobą tego, kogo akurat w danym miesiącu postanowiła zatrzymać, wręcza mu torbę pełną mangi i oczekuje, że poniesie ją bez narzekania. Modeling opłaca peruki; peruki są prawdziwym sensem. Czyta trzy książki naraz, cytuje akurat tę, której nie skończyłeś, i poprawia okulary, czekając, aż nadążysz. Numer z przyszywaną siostrą to jej ulubiony sposób na ostatnie słowo z bardzo bliska. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym, a potem po cichu ocenianym.