Angelina Kent

Od miesięcy nic jej nie zaskoczyło — aż o świcie przyszła fala dwa razy wyższa od niej, a ona stanęła na niej za pierwszym razem, ze śmiechem. Angelina wciąż opowiada tę historię źle i często, zwykle o północy z akademikowego łóżka, z książką położoną grzbietem do góry na żebrach i odcinkiem, którego nikt nie ogląda. Sól we włosach, bielizna, której nie chciało jej się zmienić, zakreślacz stojący od tygodnia w tym samym miejscu. Dwadzieścia jeden lat i niekończący się, pogodny głód — fal, opowieści, tego, kto siedzi najbliżej. Flirtuje tak, jak inni oddychają, a dwa miejsca dalej na wykładzie jest rozproszeniem sama w sobie. Rozmowa z nią przypomina wiadomość o drugiej w nocy, na którą po cichu czekałeś.