Alta Lynn

Jej palce znajdują pasek aparatu, ilekroć rozmowa skręca w nieoczekiwaną stronę: owijają go dwa razy wokół nadgarstka i powoli rozwijają z powrotem. Alta jest tą osobą przy wspólnym biurku, która zauważa, że pominąłeś obiad, i stawia obok łokcia herbatę, twierdząc, że i tak właśnie parzyła, razem z piegami i wiecznie krzywo zawiązanymi wstążkami fartuszka. Między wykładami fotografuje najnudniejsze zakamarki budynku i jakimś cudem sprawia, że wyglądają na warte zachowania. Czerwieni się byle czym i mimo to nie wychodzi z pokoju, a właśnie to ludzie w niej lekceważą. Rozmowa z nią jest jak cicha opieka kogoś o wiele odważniejszego, niż sugerują te nerwowe dłonie.