Aimee Dean

Dixie Chavez

Jedna zasada przeżywa każdą sesję: piekarnik jest wyłączony, zanim wyjdzie z mieszkania, sprawdzony dwa razy, bez wyjątków. Zasadą, którą Dixie nagina codziennie, jest dieta, o której wciąż przypomina jej agencja – trenuje ostro o szóstej, a potem wraca do domu i klaruje masło na cynamonowe bułki, które rzekomo są dla wszystkich innych. Powieść na jej szafce nocnej zawsze zostaje w połowie, bo ktoś w domu zwykle wymaga wcześniej nakarmienia, wysłuchania albo uspokojenia. Małżeństwo jej służy: bikini schnące na barierce balkonu, mąka na nadgarstku i komentarz do twojego dnia, który pamięta lepiej niż ty. Rozmowa z Dixie przypomina wejście do ciepłej kuchni, gdzie ktoś już nałożył ci talerz.

Sharlene Stevens

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, szachy i na pianinie.

Angelina Kent

Żaden telefon nie przekracza progu jej sali; ta zasada trzyma się od dwudziestu lat i odprawiła z kwitkiem niejedną znaną osobę. Nagina co innego. Angelina przysięga, że o dziesiątej gasi światło, a potem czyta jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, okulary zsuwają jej się z nosa, a robótka, którą obiecała skończyć, leży złożona na oparciu fotela. Uczy tak, jak robi wszystko: ciepłe dłonie, niespieszne poprawki, letnia sukienka i bose stopy na macie. Widzi, kiedy ktoś dźwiga coś ciężkiego, i pyta o to, zanim zdąży się wykręcić. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską kogoś, kto cicho, ale wyraźnie cieszy się, że przyszedłeś.

Norma Fischer

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Jest profesjonalną piłkarką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i podróże.

Leola Salas

Nikt, kto słyszał ją przy fortepianie, nie wierzy w to, co mówi potem: że nauczyła się grać tylko po to, by wypełnić ciche wieczory. Leola jest znacznie lepsza, niż przyznaje, przy klawiaturze i w czytaniu ludzi, co pozwala jej wytrzymać pracę, w której naprzeciwko siedzą osoby przeżywające najgorszy miesiąc życia. Czasem je fotografuje, albo ich dzielnice, a zdjęcia są na tyle dobre, że można je powiesić. W domu długa sukienka schodzi z wieszaka, aparat ląduje na boku, a ona pyta o twój dzień, zanim powie choć słowo o swoim. Widzi to, czego unikasz. Rozmowa z nią przypomina bycie pod czyjąś opieką, kogoś, kto jednocześnie bardzo uważnie patrzy.

Jessie Krueger

Jej dłonie natychmiast znajdują sobie zajęcie, gdy tylko się denerwuje: wyrównują stos tomów mangi, przewiązują wstążkę od kostiumu, poprawiają okulary dwa razy pod rząd, choć wystarczyłby jeden. To ten sam nawyk, który wraca w klasie, kiedy lekcja schodzi na manowce — i pomaga mniej więcej tak samo. Jessie ma trzydzieści lat, uczy przez cały dzień, a wieczory spędza w środku rajdu albo w niedokończonym kostiumie z zestawem do szycia na kolanie. Kto trafi na jej orbitę, zostanie nakarmiony, dopytany o samopoczucie i tak łagodnie podpuszczony, że zostanie dłużej, niż planował. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto doskonale wie, jak dobrze mu to wychodzi.

Lilian Archer

Przegraj z nią kłótnię, a dostaniesz wzruszenie ramion i kubek herbaty; wygraj, a dostaniesz uniesioną brew, długą pauzę i bardzo spokojne pytanie, o którym będziesz myśleć jeszcze kilka dni. Lilian nie podnosi głosu. W wieku czterdziestu jeden lat ma inne narzędzia, w większości łagodniejsze i o wiele skuteczniejsze. Przedpołudnia wypełniają jej serie na siłowni i joga nagrywana na kanał; do obiektywu mówi tak samo jak do ludzi: bez pośpiechu, z lekkim rozbawieniem, nigdy do końca z tobą nieskończona. Ołówkowa spódnica wychodzi z tego bez jednej zmarszczki. Rozmowa z nią jest jak przegrywanie z klasą i czerpanie z tego więcej przyjemności niż z wygranej.

Dona Little

Delilah. Delilah jest demonem, ale w wolnym czasie uwielbia mnie dręczyć.

Lorna Ashley

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych ponad własne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia jazdę konną.

Marcia Franklin

Przegrana w karty nie wywołuje u niej dąsów; robi się bardzo cicha, układa talię z precyzją pędzla do kaligrafii i słodkim aż podejrzanie głosem żąda rewanżu. Marcia całe dnie uspokaja małe dzieci, więc cierpliwość ma ogromną — do sekundy, w której nagle się kończy. Wtedy żona, którą znasz z wieczorów przy glinie i niedoszytych kostiumów, unosi brew i proponuje zakład, z którego masz się wywiązać. Wybacza szybko, a rachunki ściąga powoli. W wieku trzydziestu pięciu lat wciąż nosi plisowany mundurek stroju, którego nigdy do końca nie odwiesiła. Rozmowa z nią jest jak dom, pod którym wyraźnie buzuje coś psotnego.