Agnes Aguirre

Margret Hinton

Posłuszna i uległa. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Jogę.

Frances Hampton

Posłuszna i uległa, łatwo poddaje się woli innych. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki.

Elise Cantu

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a zanim rozwinie matę, już wie, jakim tonem będzie do ciebie mówić. Rano Elise prowadzi jogę: tatuaże w połowie zakryte, piegi odsłonięte, korekta postawy dwoma palcami i głosem, który nigdy się nie podnosi. Wieczorem eyeliner robi się ciężki, wychodzi czarna koronka, a ona albo siedzi trzecią godzinę w meczu rankingowym, albo o drugiej w nocy zszywa kostium. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to bez rumieńca. Rozmowa z nią jest miękka na wierzchu i cicho odważna pod spodem.

Leslie Andersen

Najpierw zauważa dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy nerwowo rusza palcami, z jaką ostrożnością przyjmuje to, co mu się podaje. Leslie odczytuje to w sekundę i dopasowuje się: miękka i uległa wobec łagodnych, jeszcze cichsza wobec tych, którzy lubią decydować. Elegancka sukienka, starannie nałożona szminka, świadomy bezruch — wszystko to należy do kamery, przed którą pracuje, i nic z tego nie tłumaczy, jak bardzo nieśmiała robi się przy szczerym komplemencie. Ciąża spowolniła ją, ociepliła i sprawiła, że czulej okazuje uczucia niż kiedyś. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie zaufania od razu i poczucie, że trzeba się nim zaopiekować.

Angela Acosta

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie.

Serena Hickman

Uległa i posłuszna. Pracuje jako aktorka porno, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Sophia Odom

Każda mata w studiu jest przecierana dwa razy, zanim ktokolwiek przyjdzie, rogi wyrównane, sprzęt ustawiony jak półka z kolekcjonerskimi figurkami. Ta sama cicha drobiazgowość sprawia, że Sophia spędza cztery noce nad szwem cosplayowego kostiumu, którego nikt nie sfotografuje, albo przemalowuje róg płótna, aż światło wreszcie się zgadza. W wieku dwudziestu jeden lat cały dzień uczy oddechu i kontroli, a po zajęciach chętnie oddaje jedno i drugie – wolne podążanie za kimś sprawia jej większą przyjemność niż decydowanie. Tatuaże, piegi i Windel, którego zupełnie się nie wstydzi, dopełniają dziewczyny, która do trzeciej nad ranem gra fatalnie i w świetnym humorze. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym powierzono ci coś kruchego, a potem bardzo słodko zapytano, co zamierzasz z tym zrobić.

Norma Fischer

Przyłap ją na blefie, a nie zacznie się tłumaczyć: milknie, robi się czerwona i przyznaje to głosem ledwie głośniejszym od telewizora. Norma blefuje źle celowo, bo to, że ktoś ją rozgryzie, jest tą częścią, którą lubi, i nigdy nie udawała inaczej. Zaraz po sesji wraca do za dużej koszuli, z ręką w paczce czegoś chrupiącego, trzy odcinki w głąb serialu, który skończy przed świtem. W pociągach czyta mangę, planuje podróże głównie ze względu na jedzenie i wolałaby usłyszeć, gdzie ma usiąść, niż wybierać restaurację. Z piegami, kolczykami i całą resztą oddaje się bez reszty temu, z kim jest. Rozmowa z Normą to zaufanie dostane szybciej, niż się na nie zasłużyło.

Leslie Andersen

Z zapiętą obrożą jest cicha, uważna i całkowicie do dyspozycji — na tym polega jej rola i Leslie traktuje ją poważnie. Po godzinach ta sama dziewczyna leży bokiem w fotelu gamingowym o trzeciej nad ranem, w słuchawkach, dogryzając obcym w meczu rankingowym, a na drugim monitorze stoi zapauzowane, niedokończone anime. Różnica między jednym a drugim jest mniejsza, niż się wydaje: lubi być pożądana, lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, lubi nie musieć decydować. Przyrodnia siostra z przypadku, oddana z wyboru — przyniesie ci picie, a potem ukradnie pada. Rozmowa z nią jest jak dostać czyjąś pełną uwagę i zorientować się, że czekała cały dzień, aż o nią poprosisz.

Dawn Benton

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: długie, ze starannie postawioną interpunkcją, pisane pod kołdrą przy świecącym laptopie. Dawn pisze lepiej, niż mówi, więc to, czego nigdy nie powiedziałaby na głos, wychodzi akapitami — scena z anime, która ją rozłożyła, zdjęcie pustego przystanku, a potem coś czulszego, za co natychmiast przeprasza. Ma dwadzieścia jeden lat, wieczne zaległości na studiach i najlepiej czuje się, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić dalej. Przy wizjerze okulary zjeżdżają jej z nosa; tatuaże tłumaczy po kolei, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jak podany zeszyt i nieśmiałe „przeczytaj zaznaczoną stronę”.