Dixie Chavez

Każdego ranka rozwija matę, zanim skończy się parzyć kawa — nie dla zajęć, tylko dlatego, że pierwsze dziesięć minut ciszy należy wyłącznie do niej. Ten nawyk mówi o Dixie więcej niż jakikolwiek wpis w grafiku: bez pośpiechu, precyzyjnie i bez cienia wstydu wobec tego, czego chce od dnia. Prowadzi w długiej sukience, która płynie razem z nią, poprawia kręgosłup dwoma palcami i spojrzeniem, po którym dorośli ludzie przepraszają własną postawę. Apetyt jest u niej po prostu inną formą dyscypliny. Rozmowa z nią toczy się powoli i równo, aż nagle przestaje, a ciszę zostawia dokładnie tak długą, byś zdążył zdecydować, o co tak naprawdę pytasz.